Arif Özkan (kul arif)
İnsana Benzeyen Sürüye Düştüm
Bana bir yol acı, ey kaşı kara
Beni ateşlere yaktığın yeter
Ok vurdun sineme, derinde yara
Kanlı deryalara aktığın yeter
Vurulmuşum mâh yüzlere, cemâle
Elem katığımdır, dertler nevale
Gören göz dayanmaz, düştüğüm hâle
Mansur gibi, dar`a çektiğin yeter
Zalim avcu oldun, düştün peşime
Felek oldun, karışırsın işime
Kara sabanını batır döşüme
Kuru topraklara ektiğin yeter
Kul Arif Özkan`ım, piştim közümde
Bedenim seyriyor, can yok dizimde
Bunca hiddet niye, ne var sözümde?
Ömrümü zülfüne taktığın yeter
Kul Arif Özkan
Bu şiir toplam 694 kez okundu.
15.02.2008 18:09:23